Zoals ieder normaal mens heb ik een hekel aan small talk; het is geestdodende prietpraat zonder doel of functie. Deze ‘gesprekken’ zijn voor mij echter extra onplezierig, omdat ik literatuurwetenschap heb gestudeerd. Aangezien mijn gesprekspartners – begrijpelijkerwijs – geen idee hebben wat er te babbelen valt over de Leer der Letteren, belanden we uiteindelijk altijd bij boekentips en of ik misschien nog iets leuks heb gelezen de afgelopen tijd.

Nu ben ik helemaal niet goed in het geven van boekentips. Niet iedereen blijkt namelijk geïnteresseerd te zijn in een monoloog over de genialiteit van de Harry Potter-reeks. Aangezien dit ook gelijk mijn enige tip is, loopt het gesprek meestal snel dood. Tenzij de persoon in kwestie een die hard fan is natuurlijk. In dat geval eindigen we meestal pas uren later, wanneer we elkaar – inmiddels straalbezopen – eeuwige vriendschap verklaren in een van de donkerdere hoekjes van een willekeurig alcoholistencafé.

Harry Potter-Benefizbände in Großbritannien veröffentlicht

Ik dwaal af. Feit blijft dat je als literatuurwetenschapper geacht wordt om jan en alleman van leesadvies op maat te voorzien, terwijl je zelf op de hoogte blijft van actuele literaire ontwikkelingen in zowel binnen- als buitenland èn je je kennis van de klassiekers blijft bijspijkeren. Dit resulteert in het lezen van ongeveer honderd boeken per week. Nu ben ik natuurlijk dol op lezen, maar series kijken vind ik ook geen straf. Ook bestaat er een hinderlijke constructie waarbij ik veertig uur per week naar een kantoor moet om daar te computeren voor geld. Tot slot ben ik een meester in procrastination. Dit alles zorgt er – samen met een nieuwe liefde waarmee ik de hele tijd leuke dingen moet doen – voor dat ik maximaal twee boeken per maand lees. Ik ben dus niet echt een goede boekennerd.

Het probleem is dat ik dit niet accepteer. Het niet-lezen van een boek staat voor mij gelijk aan het bekijken van een zonnige festivalfoto op Facebook, terwijl ik met de gordijnen dicht een zak chips zit te inhaleren: ik voel me een faler. De komende tijd zal ik daarom een wekelijkse update geven van alles wat ik had willen lezen maar niet gelezen heb, en de hysterische boekenstress die dit tot gevolg heeft. Succesvollere lezers dan ik kunnen er leuke leestips uit halen (voor het geval ze Harry Potter al kennen) en de sneuere figuren kunnen zich troosten met de gedachte dat ze niet alleen zijn.

Zelf hoop ik dat deze column een stap richting zelfacceptatie zal zijn; dat ik ooit een ontspannen middag met de Allerhande kan doorbrengen zonder dat Anna Karenina/het Bored to Death book club-boek van deze maand/de shortlist van een willekeurige literaire prijs me verwijtend aanstaart vanuit de boekenkast. En wat smalltalk betreft, ik heb gemerkt dat wanneer je direct monotoom begint te neuzelen over de ontzuiling of je porseleinen vingerhoedjesverzameling, niemand meer met je wil praten! Je zult gemeden worden als het hedendaagse equivalent van de pest (ebola?), waardoor je eindelijk eens tijd hebt om een goed boek te lezen.

mm
Author

Bored to Death book club is set up by two sisters who love to read and have nothing better to do than to start a book club.

Comments are closed.