Voor elk boek dat tijdens de book club wordt gelezen vragen we aan een van onze leden om een review te schrijven van het boek. Zo kan iedereen die niet aanwezig was toch een beetje meegenieten! Natuurlijk hebben we ook een review van onze speciale Murakami avond. Floris van Gennep vertelt wat hij en zijn tafelgenoten vonden van ‘De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn Pelgrimsjaren’.

9789025442071_VRK

De titel en de eerste twintig bladzijden geven het kader waarbinnen de nieuwste roman van Haruki Murakami zich afspeelt. Tsukuru kijkt terug naar de tijd dat hij op het randje van de dood gebalanceerd heeft, nadat hij te horen heeft gekregen dat zijn vier jeugdvrienden hem niet meer willen zien. Hij weet niet waarom hij verstoten wordt uit de hechte groep die zij tijdens de middelbare school met z’n vijven vormden. Op sterk aandringen van zijn mogelijke nieuwe vriendin Sala gaat hij nu, twintig jaar later, op zoek naar de achterliggende redenen van zijn verbanning.

Deze zoektocht vertelt het verhaal van zijn studietijd, zijn liefde voor treinstations en de bezoeken aan zijn oude vrienden, die allemaal een kleur in hun namen hebben; wit, zwart, blauw en rood. De zoektocht zelf en de verklaringen die hij onderweg vindt, geven Tsukuru ook beetje bij beetje wat kleur. De vraag is of het voldoende is om daarmee zijn leven een nieuwe wending te geven en Sala voor zich te winnen.

De waardering voor het boek is aan onze tafel ongeveer 3/5 of misschien zelfs nog wel minder. De meerderheid vond de manier waarop Tsukuru er achter komt waarom hij uit de groep gezet was niet overtuigend. De oude vrienden die hij opzoekt zijn allemaal blij om hem weer te zien, na hem twintig jaar onterecht verbannen te hebben! Ze vertellen hem zonder veel omwegen wat er aan de hand was en vervolgens kan hij door naar de volgende persoon om de puzzel verder op te lossen. De bij-personen hebben dus een kleine rol en verdwijnen na hun onthullingen direct weer van het toneel. Dat geldt ook voor zijn studievriend Haida ( grijs ) en het verhaal dat hij verteld over de jazzpianist Midorikawa.

De passage met de pianist speelt zich af in een magisch realistische parallel wereld zoals we dat van Murakami gewend zijn. Er zijn nog een aantal kleine stapjes buiten de realiteit, maar het merendeel speelt zich af in het Japan en Tokio van nu. In dat opzicht doet de roman qua vorm nog het meest aan Norwegian Wood denken. Het drama is echter lang niet zo sterk en de vele dialogen in de kleurloze Tsukuru zijn voor een aantal van mijn tafelgenoten te houterig.

De vermenging van Japan en de westerse wereld is in dit boek even voelbaar als in de overige Murakami boeken. Tokio met zijn uitgekiende trein- en metrostations zijn mooi omschreven en versterken de eenzaamheid van Tsukuru. Hij wordt ondertussen op een zeer westerse wijze onder handen genomen door zijn vriendin Sala, omdat zij vindt dat hij aan zichzelf moet werken voordat ze verder met hem kan gaan. De dialogen zijn ook westers door de open manier waarop er over gevoelens gepraat wordt. Het samenkomen van deze werelden maakt de boeken van Murakami toegankelijk en interessant voor westerlingen en Aziaten. Murakami zet dit ook door in de details, zoals de terugkerende beschrijvingen van Japans eten en westerse muziek.

Of het Murakami uiteindelijk gelukt is om met zijn kleurloze hoofdpersoon een rijk boek aan zijn oeuvre toe te voegen blijft de vraag. Bij mij blijft bij elk van zijn boeken vooral de vurige wens om zelf ooit door Tokio te lopen en diep verstrikt te zijn in één of ander onverklaarbaar mysterie.

Geschreven door Floris van Gennep

Deze review is ontstaan uit de gesprekken die gevoerd werken aan de tafel begeleid door Inge Jansen in de Leeszaal Rotterdam op 11 januari 2014.

mm
Author

Bored to Death book club is set up by two sisters who love to read and have nothing better to do than to start a book club.

Comments are closed.