Om nog even na te genieten van het Murakami Festival delen wij het verhaal van onze presentator Inge Janse over zijn soort van ontmoeting met Haruki Murakami. Een fijn openingsverhaal voor een gezellige avond, maar minstens net zo leuk om op je computer te lezen!

03

Het is eind april als ik meewarig naar buiten staar. Ik zit namelijk in de Yamanote-lijn die door Tokio rijdt, en richt mijn blik op de stad die voorbij glijdt. De zon zakt langzaam weg, en ondertussen schieten de duizenden en duizenden gebouwen die Tokio rijk is op hypnotiserende wijze voorbij.

Ik zit in deze trein omdat ik terug ga naar Kamakura, de laatste plek die mijn vrouw en ik aandoen tijdens onze reis door Japan. In een maand tijd bezochten we de metropool Tokio, de oude glorie van Kyoto, het schattige kunstenaarsdorp Onomichi en bijbehorende eilanden, de tempelberg Koya-San, het bedevaartsoord Hongu, en de kustplaats Kamakura.

Het is geen toeval dat we in Kamakura onze vakantie afsluiten. Want niet alleen zit het dichtbij het Narita-vliegveld voor onze terugreis, ook is het – geloven we – de woonplaats van Haruki Murakami. Mijn vrouw en ik zijn beiden fan van hem, en op één of andere manier voelt het speciaal om in hetzelfde dorp te zitten als deze schrijver. Beiden weten we niet eens hoe de beste man eruit ziet, plus dat alle Japanners voor ons westerlingen erg veel op elkaar lijken. De kans op herkenning is dus nul, maar toch hopen we dat hij daar ergens in een kleine bar noedels zit te eten, een biertje drinkt, een plaatje oplegt of een net te jong meisje versiert.

Natuurlijk zijn we Murakami niet echt tegengekomen. En toch ook wel. Want wie door Japan reist, gaat ook beter begrijpen waar zijn boeken over gaan. Neem die oneindige bossen waar Kafka in verdwijnt. Ik liep enkele dagen langs de eeuwenoude pelgrimsroutes in de bergen en bossen van Hongu, en begrijp nu iets beter hoe reëel het is om jezelf in een bos te verliezen. Of de soms nogal ongemakkelijke focus van Murakami op de aantrekkingskracht van jonge meisjes. Sinds ik in Harajuku was, het centrum van jeugdcultuur in Tokio, snap ik het een beetje. Want al die Lolita-achtige meisjes met hun korte rokjes, opvallende kousen en hoge hakken, die bevinden zich op een uiterst verwarrend grensvlak tussen stijl en pornografie.

En er is meer. Een bezoek aan één van de oneindige aantallen warmwater- en zwembaden doet je begrijpen waarom de hoofdpersonen van Murakami altijd maar aan het zwemmen zijn. Water is pure magie in Japan. Of overnacht in Koya-San, waar je als toerist mag meedraaien in één van de tientallen kloosters, en voel hoe groot de invloed van rituelen, voorouders, doden en goden zijn. En treinen. Overal altijd treinen. Want treinen in Japan, die bieden zekerheid, zijn comfortabel, en houden het land in beweging. Dat Tsukuru Tazaki daardoor gefascineerd is, is niets meer dan logisch.

Japan dus. Ga erheen, en je ontmoet Murakami gegarandeerd. 

Geschreven door Inge Janse
Als je meer wilt lezen van Inge of hem ook wilt uitnodigen op jouw evenement kijk dan op Uitgewikkeld.

mm
Author

Bored to Death book club is set up by two sisters who love to read and have nothing better to do than to start a book club.

Comments are closed.